می نشینم که بنویسم

از تو... از خودم

چشمم روبرو را خیره می شود

و گوشهایم نوای غم انگیز قلب یخی را می بلعد

فکرم اما... 

لب به دندان می گیرم

تا بارانی که می بارد ...

بی سر و صدا باشد

از لا به لای جاده های سرد و غمگینم

تو روز روشن اینهمه تاریکی می بینم

،با اینکه از هر لحظه ی آینده بیزارم،

با این همه بازم به این آینده شک دارم...

خواستم بگویم در زندگی رنج هایی هست که نسبت به بقیه دردشان کمتر است...

 اسم آنها را گذاشته ایم خوشبختی ...

یا شاید من اینطور فکر می کنم

یا آمدم بگویم تو قطب شمالی و ...من خط استوا

یا بگویم که آب نطلبیده همیشه مراد نیست...

گاهی بهانه ای است که قربانی ات کنند

باور کن
این صدای باران نیست
این صدا،
صدای اشک هایم است
که می بارد

اصلا حالا...

دلم ...

مثل گلی مصنوعی شده

که دیگر

با هیچ بارانی هم

 غنچه نمی دهد

... 

ای کاش میدانستم

 پس از مرگم...

 اولین قطره ی اشک را چه کسی برایم میریزد؟

 و آخرین کسی که مرا فراموش میکند کیست؟

خدایا ...

کدام میوه را بچینم

تا از زمینت

رانده شوم؟؟